سخن مركز هدف غايى انسان ، نيل به كمالات معنوى و اتصال به غيب و خُلق‌پذيرى الهى است ؛ امرى كه خداى تعالى ، ميل بدان را در فطرت و جان آدمى قرار داده است . طريق وصول به اين كمالات ، همان صراط مستقيم است كه با شرايع آسمانى ارائه شده است . به‌يقين ، پيمودن اين راه بدون راهنماى راه‌پيموده امكان ندارد ؛ فردى برگزيده همچون پيامبران كه واسطهء فيضِ ميان عالم ربوبى و جهان آدميان باشد . در غير اين صورت حركت استكمالىِ نوع انسان ، بىغايت و محكوم به انقراض است . اين فرد برگزيده در اصطلاح شرع « امام » ناميده مىشود . قاعده لطف ، قاعده امكان اشرف ، قاعده نياز شرع به حافظ و مفسر ، قاعده لزوم هدايت عمومى و اتمام حجت ، برخى از دلايل ضرورت امامت و لزوم وجود امام در قلمرو فلسفى و نظرى است . رسولِ اعظمِ الهى ، حضرت محمد صلى الله عليه و آله با تلاش همه جانبه ، پرتو انوار الهى را در سرزمين تفتيده و جهالت‌زده جزيرةالعرب متجلّى ساخت و بدين طريق فيض وجودش حبل‌المتين ارتباط زمين و آسمان و شجره طوباى پرثمر و خرّم‌بخش زندگى فردى و اجتماعى نوع انسان قرار گرفت و براى استمرار اين اتصال و تكميل اهداف عظيم بعثت ، مطابق سيره و سنت ساير پيامبران بلندمرتبه با معرفى جانشين خود ، حاملان نور نبوت ( امامان اهل بيت عليهم السلام ) را چراغ فروزان معرفت بشرى و راهنماى سالكان درگاه ربوبى قرار داد . بر اين اساس به نظر اماميه ، مراتب وجود امام و كاركرد نظام امامت ، به هيچ وجه در رياست و زعامت سياسى جامعه خلاصه نمىشود ، بلكه مرجعيت دينى ، علمى و ولايت معنوى و الهى از ديگر ابعاد وجود امام در راستاى غايت بعثت در جامعه است . اينكه امت تاكنون به چه ميزان و در چه ابعادى توانسته است ظرفيت وجودى و نيازهاى گوناگون روحى ، معنوى ، اجتماعى ، سياسى و